Wat mij drijft
Portretten maken is mijn ding. Opdrachtgevers kunnen mij enorm inspireren in de discussie over wat zij voor ogen hebben en over wat hun motieven zijn. En dan de kennismaking met het lijdend voorwerp, veelal niet de opdrachtgever. De gesprekken en schets- en foto-sessies om ze te leren kennen. Of, als ze er niet meer zijn, het graven in een verleden van herinneringen, fotoportretten, familiekiekjes en ander documenten.
Ik voel niet zo vaak de behoefte om mijn eigen allerindividueelste kunst te maken. Ik ben al heel tevreden als ik als ambachtsman een opdrachtgever tevreden kan stellen. Zo zullen de meeste schilders van vóór de fotografie ook wel hebben gedacht. Sedertdien is de uitdaging om boven de fotografie iets toe te voegen. Voor mij is dat het “magische”. Dat te realiseren is mijn uitdaging.
Tenslotte is het voor mij een bijzonder idee dat een portret dat ik in opdracht heb gemaakt mogelijkerwijs honderden jaren blijft bestaan als stoffelijke beeltenis aan een muur van iemands voorouder. Gewoon verf op doek of paneel in plaats van bits op een harde schijf en pixels op een scherm.
***** Rechts zie je een "dia-show" van recent werk